فرق توکن و سکه


IEO و ICO چه هستند و چه تفاوت هایی با یکدیگر دارند؟

عرضه اولیه صرافی (IEO) یک رویداد اولیه در زمینه سرمایه گذاری است که توسط صرافی های ارزهای دیجیتال ارائه و مدیریت می شوند. استارتاپ های عرضه اولیه صرافی برخلاف عرضه اولیه سکه (ICO) ، یک بستر جمع آوری کمک مالی راه اندازی نمی کند و در واقع بجای انجام این کار بررسی ای مالی و حقوقی بر روی صرافی انجام می دهد. در صورت موفقیت آمیز بودن فاز آزمایشی ، سایت صرافی فروش توکن ها را آغاز می کنند و تمامی کاربران می توانند از این توکن ها خریداری کنند. با این روش می توانیم مشکل اصلی ICO ها که تعداد زیادی کلاهبرداری بود را حل کنیم. طبق تحقیقات انجام شده توسط ستیس گروپ در سال 2017 ، هشتاد درصد از پروژه های ICO کاملا جعلی هستند. طبق داده های سایت TokenData در سال 2018 بیشتر از نود درصد از استارتاپ های تازه وارد به عرضه اولیه صرافی روی آورده اند تا عرضه اولیه سکه. هنوز هیچ کلاهبرداری ای در بین پروژه های IEO گزارش نشده است. این روش جدید جذب سرمایه گذار که در واقع در ادامه پروژه های ICO است احتمالا با موفقیت خوبی مواجه می شود و دوباره اعتماد سرمایه گذاران را به این دست از پروژه ها جلب می کند. در حال حاضر معامله گران حرفه ای که در بازار ارزهای دیجیتال، سهام و بورس فعالیت دارند، به این نتیجه رسیده اند که سرمایه گذاری بر روی پروژه های عرضه اولیه صرافی مزایای فراوانی دارد.

تفاوت های کلیدی بین عرضه اولیه صرافی و عرضه اولیه سکه

تفاوت ICO و IEO

حضور یک واسطه

تفاوت اصلی بین عرضه اولیه سکه و عرضه اولیه صرافی بودن یک واسطه در مبادله بین صادر کننده کوین و سرمایه گذاران است. پلتفرم معاملات متعهد می شود استارتاپ های بلاک چین از طریق روش دو دلیجنس بررسی شوند: در این روش ثبت شخصیت حقوقی ، اسناد قانونی ، پتانسیل سرمایه گذاری ، تقاضای بازار ، وضعیت مالی ، خطرات سرمایه گذاری ، ماندگاری پروژه و موارد مشابه مورد بررسی قرار می گیرد.

توافق نامه ای بین طرفین منعقد می شود که در آن شرایط اصلی نگهداری از توکن مقرر شده است:

زمان شروع و پایان فروش سکه

حداکثر مقدار توکن برای هر سرمایه گذار

قیمت پایه برای ارزهای فیات یا ارزهای دیجیتال اصلی (بیت کوین و اتریوم)

حداقل و حداکثر مبلغ سرمایه گذاری شده

لیست هزینه ها ، درصد فروش

روش قرعه کشی

IEO چیست؟

هنگامی که یک سرمایه گذار در طول IEO توکن می خرد ، مبلغ را به یک کیف پول استارتاپی در صرافی منتقل می کند. صرافی به طور کامل بر روی این وجوه نظارت دارد. بودجه به صورت چند مرحله به یک شرکت استارتاپی اختصاص می یابد. هر بخش استارتاپ معمولاً یک هدف خاص دارد. به عنوان مثال تأمین مالی یک MVP ، کمپین بازاریابی یا عرضه محصول. اگر هدف هر بخش محقق نشود ، پول باقیمانده به سرمایه گذاران برمی گردد و در واقع در عرضه اولیه صرافی سرمایه گذاران ضرر نمی کنند.

تمرکز بازار

از آنجا که عرضه اولیه صرافی بر پایه مبادلات ارزهای دیجیتال است ، دو اتفاق برای این عرضه اولیه ها ممکن است بیفتد:

اول اینکه توسعه دهندگان سعی می کنند IEO را در صرافی هایی انجام دهند که کاربران زیادی دارند چون این کار شانس جمع آوری بودجه لازم را به طور کاملا محسوسی افزایش می دهد.

دوم اینکه سرمایه گذاران سعی می کنند در IEO هایی شرکت کنند که شهرت خوبی دارند و تا به امروز فروش توکن های فراوانی برگزار کرده اند. چرا؟ چون سرمایه گذاران به این صرافی ها اعتماد بیشتری دارند و احتمال جعلی بودن پروژه در صرافی های معتبر بسیار پایین است.

به طور کلی یکی از دو رخداد اشاره شده برای یک عرضه اولیه صرافی اتفاق می افتد. البته هنوز تعداد این دسته از عرضه اولیه ها آنقدر زیاد نشده است. بنابراین به احتمال زیاد طی چند سال آینده تقریباً تمام عرضه اولیه صرافی ها پیرو موارد بالا هستند. اگر استقبال از عرضه اولیه صرافی ها افزایش یابد به احتمال زیاد قوانین تازه ای درباره آنها وضع می شود و امنیت شان از چیزی که الان مشاهده می کنیم هم بیشتر می شود.

شفافیت

در راه اندازی عرضه اولیه سکه ، تیم استارتاپی بلاک چین نباید اطلاعات زیادی درباره شرکت و صاحبان آن فاش کند. ایجاد یک وب سایت ، نوشتن وایت پیپر و راه اندازی یک پلتفرم جمع آوری کمک مالی کافی است. در واقع همین موارد باعث شدند که کلاهبرداری های زیادی در حوزه عرضه اولیه سکه رخ دهد. و با توجه به مقاله روزنامه وال استریت ژورنال ،کلاهبرداران تا به امروز بیش از 1 میلیارد دلار سرقت کرده اند. در مورد عرضه اولیه صرافی، چنین اتفاقی غیرممکن است چون تیم استارتاپی باید به قانون دو دلیجنس پایبند باشد و طبق این قانون آنها باید اطلاعات شرکت، کارمندان و صاحبان آن را در اختیار کاربران قرار دهند. با توجه به این محکم کاری ها، کلاهبرداری به وسیله پروژه های عرضه اولیه صرافی تقریبا غیر ممکن است. توسعه دهندگان عرضه اولیه صرافی باید اطلاعات را افشا کنند. از آنجایی که جمع آوری کمک مالی از طریق مبادلات ارزهای دیجیتال انجام می شود ، سرمایه گذاران هم باید با روش کی وای سی هویت خود را قبل از سرمایه گذاری تایید کنند. بنابراین صرافی ها با انجام این اقدامات دیگر درگیر مسائلی مانند پولشویی و حمایت مالی از تروریسم نمی شوند.

سخن نهایی

بدون شک عرضه اولیه صرافی در زمینه امنیت یک سر و گردن بالاتر از عرضه اولیه سکه است. اما با این حال ممکن است بعضی از این پروژه ها کاملا جعلی باشند و سر سرمایه گذاران کلاه رود. پس به طور صد در صد قابل اطمینان نیستند. فراموش نکنید که صرافی های ارزهای دیجیتال در برابر حملات هکرها آسیب پذیر هستند. قوانین دو دلیجنس تا حد زیادی از سرمایه کاربران حفاظت می کنند اما امکان رخنه و دور زدن آنها وجود دارد و سرمایه شما به صورت صد در صدی حفاظت نمی شود. در حال حاضر کاربران زیادی علاقه مند به سرمایه گذاری در پروژه های IEO هستند. پس این پروژه ها آینده درخشانی در پیش دارند و امنیت آنها قرار است روز به روز افزایش یابد.

تفاوت بین توکن و کوین (ارز دیجیتال) چیست؟

قبل از توضیح تفاوت توکن و کوین (ارز دیجیتال)، ابتدا باید این مفاهیم را تعریف کنیم. در حقیقت دنیای ارزهای دیجیتال و بلاک چین پر از اصطلاحات جدیدی است که ممکن است آشنا به نظر برسند اما در واقع برای بیان مفهوم جدیدی، مانند ماینینگ (استخراج) یا توکن اقتباس شده اند. حتی اگر علاقه شما به بلاک چین صرفاً در حد اطلاعات عمومی باشد، باز هم مهم است که تفاوت بین این مجموعه اصطلاحات مختلف را بدانید. اما اگر به سرمایه گذاری در این حوزه علاقه دارید داشتن اطلاعاتی صحیح مانند آگاهی از تفاوت توکن و کوین (ارز دیجیتال) ضروری است.

تفاوت توکن با کوین | ارزوال

بسیاری از مردم توکن و ارزهای دیجیتال را به جای هم استفاده می کنند که باعث سردرگمی زیادی می شود. اگر چه به نظر می رسد که هر دو این کلمات به یک چیز اشاره می کنند اما واقعیت چیز دیگری است. توکن ها زیرمجموعه ای از رمزارز ها هستند. در ادامه این مطلب اصطلاحات ارز دیجیتال و توکن را تعریف می کنیم و آنچه آن ها را از هم متمایز می کند را تحلیل می کنیم.

نگاهی دقیق تر به ارز دیجیتال

ارز دیجیتال یک واحد پول دیجیتال است که از رمزنگاری برای تضمین و تأیید تراکنش های خود استفاده می کند و آن ها را در یک دفتر کل غیر متمرکز و تغییرناپذیر به نام بلاک چین ثبت می کند.

در حال حاضر بیش از 6000 ارز دیجیتال وجود دارد، این تعداد قطعاً در سال های آتی رشد خواهد داشت. آن ها می توانند به عنوان وسیله ای برای مبادله یا ذخیره دارایی مورد استفاده قرار گیرند و در بسیاری از مبادلات در سراسر جهان استفاده می شوند.

رمزارزها را می توان به دو دسته تقسیم کرد: آن هایی که توسط بلاک چین های خود پشتیبانی می شوند، مانند اتریوم و بیت کوین (‏BTC)‏، و آن هایی که بر سایر بلاک چین ها ساخته شده اند، گروه دوم را با نام توکن نیز می شناسیم.

پس یک راهکار مفید برای اطلاع از تفاوت توکن و کوین (ارز دیجیتال) و تشخیص رمزارزهای مستقل و توکن ها این است که بپرسید: آیا مستقل از پلتفرم های دیگر است یا توسط یک بلاک چین از قبل موجود پشتیبانی می شود؟

در حالی که اتریوم یک رمزارز مستقل با توکن بومی خود است، توکن های اتر (ETH)، ERC20 مانند JNT، 0x و OmiseGo (OMG) توکن هایی هستند که بدون پلتفرم اتریوم وجود نخواهند داشت.

ارزهای دیجیتال مستقل نیز درون گروه خود تقسیم بندی های خاصی دارند. بعضی رمزارزهای مستقل بر روی بلاک چین های مشتق شده از بیت کوین قرار دارند، مانند لایت کوین، داج کوین، و یا دَش. بعضی دیگر بلاک چین مختص خود را دارند، مانند ریپل و یا اتریوم که در بالا ذکر شد.

همه ارزهای دیجیتالی که در این دو دسته فوق جای می گیرند را می توان آلت کوین نیز نامید، زیرا آن ها جایگزینی (آلترناتیو) برای بیت کوین که اولین ارز دیجیتال اصلی هستند.

توکن چیست؟

توکن یک واحد پول است که توسط یک سازمان منتشر شده، مورد استفاده یک گروه از افراد بوده و توسط یک بلاک چین موجود پشتیبانی می شود. توکن ها تنها زیر مجموعه ای از ارزهای دیجیتال هستند که بر روی سایر بلاک چین ها ساخته شده اند.

یک سازمان توکن ها را در چارچوب یک مدل تجاری خاص ایجاد می کند تا تعامل کاربران را تشویق کرده و به کاربران شرکت کننده در شبکه پاداش بدهد. این نوع توکن کاربردهای متعددی دارد، اما می توان آن ها را به دو نوع توکن امنیتی و توکن ابزاری تقسیم کرد.

توکن های امنیتی شبیه به سهام هستند زیرا ارزش آن ها از یک دارایی خارجی قابل مبادله بدست می آید.

این توکن های امنیتی در عرضه اولیه سکه (ICOs) صادر می شوند، و هنگامی که قانون گذاران و دولت ها در یک چارچوب قانونی اجازه دهند، به احتمال زیاد به عنوان اوراق بهادار تلقی خواهند شد.

توکن ابزاری دسترسی تضمینی دارندگان خود را به محصولات یا خدمات آینده شرکت، پیش از عرضه اولیه ی این خدمات یا محصولات، ممکن می سازد. درست مانند زمانی که یک کتابفروشی پیش سفارش ها را برای کتابی می پذیرد که هنوز چاپ نشده است. از آنجا که ارزش آن ها به طور مستقیم با مالکیت مرتبط نیست، این توکن ها همچنین می توانند معاف از قوانینی باشند که احتمالاً برای توکن های امنیتی اعمال خواهد شد. توکن ها می توانند یک روش سرمایه گذاری مناسب باشند که در آن یک شرکت سرمایه گذاران نهادی مرسوم و سرمایه ی مخاطره پذیر را نادیده می گیرد و مستقیم به سمت مشتریان خود می رود.

تفاوت توکن و کوین ، ارز دیجیتال و ارز مجازی

تفاوت توکن و کوین ، ارزهای دیجیتال و ارزهای مجازی

در این مقاله قصد داریم به بررسی مفاهیم پرکاربرد دنیای رمزارزها همچون توکن ، کوین ، ارز مجازی و ارز دیجیتال و همچنین تفاوت میان آنها بپردازیم.

آیا میان توکن‌ها و کوین‎ها ، ارزهای دیجیتال و ارزهای مجازی تفاوتی وجود دارد؟

به‌طور خلاصه باید گفت: بله متفاوتند. در واقع تفاوت‌هایی میان تمام این عناوین بزرگ و کوچک وجود دارد. برای مثال زمانی که شرکت جی‌پی‌مورگان سکه یا همان کوین JPM خود را ارائه داد، آن را به‌عنوان یک سکه دیجیتال عرضه کرد. درحالی که لیبرای فیسبوک به‌عنوان یک رمزارز معرفی شد و این شاید بخشی از دلایلی باشد که تنظیم‌کنندگان مقررات در سراسر جهان در مورد آن به تکاپو افتادند.

بااین وجود، گرچه سکه JPM و لیبرای فیسبوک در طراحی متفاوتند اما متخصصان این حوزه از منظر غیرمتمرکز بودن هر دوی آنها را رد نموده و این دو را رمزارز قلمداد نمیکنند. اما از آنجایی که این دارایی‎های دیجیتال توسط یک مجموعه متمرکز ارائه شده‌اند، بر همین اساس آنها را یک دارایی متمرکز محسوب نموده و میتوان این دو را پول مجازی (Vitural money) یا ارز دیجیتال (digital currencies) خطاب کرد. متأسفانه این مثال تمام و کمالی نیست؛ چراکه اگر مبنای رمزارز بودن را فقط ماهیت غیرمتمرکز بودن در نظر بگیریم باید گفت رمزارزهای دیگری نیز وجود دارند که متمرکزند! و یا حداقل تا حدی میتوانند اینطور باشند.

بنابراین یک رمزارز، چه دیجیتال و چه مجازی (در ادامه به تفاوت‎های میان این دو میپردازیم) براساس الگوریتم رمزنگاری بسیار قدرتمندی ایجاد میشود که آن را بسیار امن و غیرقابل تغییر میسازد. اغلب رمزارزها مبتنی بر فناوری بلاکچین هستند و دفترکل توزیع شده‌ (distributed ledger) آنها توسط یک شبکه‌ی رایانه‌ای غیرمتمرکز اجرا و سازماندهی میشود.

همچنین ممکن است رمزارزهایی وجود داشته باشند که مبتنی بر فناوری بلاکچین نباشند. در حقیقت دیجی کش (Digicash) یکی از اولین مدل‎های پرداخت الکترونیک رمزنگاری شده بود که در دهه ۹۰ میلادی عرضه شد و شبکه بلاکچین نداشت.

برای هرچه پیچیده‌تر شدن موضوع باید گفت زیرشاخه‌هایی به‌صورت قراردادی نیز وجود دارند، مثلاً رمزارزهای مبتنی بر بلاکچین مدرن. به‌عبارت دیگر نئو (NEO) یک سکه است درحالیکه بایننس کوین (BNB) در واقع یک توکن است. همانطور که برایتان روشن شد فضای کریپتو آکنده از این اصطلاحات گیج‌کننده است، ما در این مقاله در صدد هرچه قابل هضم‌تر و شفاف‌تر شدن این موضوع برآمده‌ایم.

سکه یا کوین چیست؟

سکه‌ها یا کوین ها ، شبکه بلاکچین اختصاصی خود را دارا می باشند. بیتکوین (BTC)، مونرو (XRM) و اتریوم (ETH) نمونه‌هایی از سکه‌های رمزارزی هستند. نقاط مشترکشان عبارتنداز: تمام آن‌ها دارای شبکه بلاکچین و دفترکل مستقل خودشان میباشند. بیتکوین از بلاکچین خودش، اتریوم از بلاکچین اتریوم و مونرو نیز از بلاکچین مونرو استفاده میکنند. تمام آنها میتواند ارسال، دریافت و استخراج شوند.

همانطورکه از نامشان برمی‌آید سکه‌ها تمایل دارند که ویژگی‌های پول را در خود داشته باشند. خصوصیاتی نظیر قابل مبادله، قابل تقسیم، قابل حمل بودن و محدودیت در عرضه. بنابراین سکه‌ها یا کوین های رمزارزی به مثابه پول فیزیکی هستند و اگرچه پذیرش آنها در فروشگاه‎ها به کندی پیش میرود، اما میتوان از آنها برای پرداخت در ازای خرید یک محصول استفاده کرد.

بااین‎حال استثنائاتی نیز وجود دارد. مثلاً با اینکه اتریوم ویژگی‌های یک کوین را دارا است، عملکرد آن بسیار فراتر از نقش پولی‌اش میباشد و پلتفرم این رمزارز قابلیت‌های فراوانی دارد.

اصطلاح آلتکوین نیز حتماً به گوشتان خورده است، این اصطلاح از آنجا نشأت میگیرد که آلتکوین‌ها را به منزله‌ی جایگزینی برای بیتکوین قلمداد میکنند. در واقع تمام رمزارزهای معرفی شده پس از بیتکوین را آلتکوین می‎نامند. بسیاری از آلتکوین‌ها مانند لایت‎کوین (LTC) و دوج‎کوین (DOGE) فورکی از بیتکوین هستند و از پروتکل متن‌باز بیتکوین استفاده میکنند. اما مونرو و اتریوم علی‌رغم اینکه بطور کلی شبکه بلاکچین مستقل دارند، بازهم آلتکوین تلقی میشوند.

تفاوت توکن و کوین ، ارزهای دیجیتال و ارزهای مجازی

توکن چیست؟

دارایی‌های دیجیتال این قابلیت را دارند که در محیط یک پروژه مشخص مورد استفاده قرار بگیرند. اولین تفاوت توکن‌ها و سکه‌ها در این است که توکن‎ها به یک پلتفرم بلاکچینی دیگر برای کار نیاز دارند. برای ایجاد توکن‎ها، اتریوم رایج‎ترین پلتفرم موجود است و این اغلب به دلیل قابلیت قرارداهای هوشمند این پلتفرم است. توکن‌هایی که بر پلتفرم اتریوم ساخته میشوند معمولاً با عنوان توکن‎های ERC-20 شناخته میشوند. البته پلتفرم‌های دیگری مانند NEO و Waves نیز برای ایجاد توکن وجود دارند.

هدف توکن‌ها با کوین ها متفاوت است، اگرچه میتوان از آنها نیز برای انجام امور پرداخت بهره جست که در این صورت به آنها توکن‌های ارزی میگوند. بسیاری از توکن‌ها برای استفاده در اپلیکیشن‌های غیرمتمرکز (DApps) و شبکه‌ی آنها ساخته میشوند. برخی از توکن‎ها موسوم به یوتیلیتی توکن (Utility token) هستند، هدف اصلی این توکن‎ها این است که دارندگانش به عملکردهای پروژه دسترسی داشته باشند مانند توکن BAT که یک توکن ERC-20 است که برای تقویت تبلیغات دیجیتال ساخته شده است. تبلیغ‌کنندگان، تبلیغات را با توکن BAT میخرند و بعد از آن این تبلیغات میان ناشران و کاربران موتور جستجو بعنوان میزبان و مخاطب آنها توزیع میشود.

علاوه‎براین سکیوربتی توکن (Security token) که اساساً سرمایه‌گذاری در یک پروژه را نمایندگی میکند، نیز وجود دارد. اگرچه سرمایه‌گذاران در ارزشی که پشتوانه‌ی یک استارتآپ است سهیم میشوند، اما به‎عنوان سهامدار آن استارتآپ تلقی نمیشوند.

مردم این توکن‎ها را با این ایده که در آینده ارزشمندتر میشوند میخرند، این موضوع در گذشته منشأ رونق تمام ICOها بوده است. موضوع ناراحت کننده آن است که برخی سکیوربتی توکن‌ها را در پوشش یوتیلیتی توکن میخرند. معمولاً سکیوربتی‌ توکن‌ها زیر ذره‌بین تنظیم‎کنندگان مقررات قرار دارند و سیاست‎های کامل احراز هویت را شامل میشوند، درحالیکه این موضوع برای بازار ICOها صادق نیست.

تفاوت توکن و کوین ، ارزهای دیجیتال و ارزهای مجازی

آیا ارزهای دیجیتال و ارزهای مجازی متفاوتند؟

خیر، یکی اصطلاحی بسیار انتزاعی است و دیگری کاملاً حقیقی. در واقع این موضوع ساده‌تر از مبحث توکن و سکه است. ارز دیجیتال یک کلیدواژه برای توصیف تمام مدل‎های پول الکترونیکی اعم از ارز مجازی و یا رمزارز است. مفهوم ارزهای دیجیتال اولین بار در سال ۱۹۸۳ در مقاله‌ای که توسط دیوید چائوم تهیه شده بود معرفی شد، او کسی است که بعدها تئوری‎اش را عملی نموده و دیجی‎کش (Digicash) را راه‌اندازی کرد.

ارزهای دیجیتال ویژگی‌هایی را نمایندگی میکنند که تنها در قالب‌های دیجیتال و الکترونیک وجود دارد و برخلاف اسکناس‎ها و سکه‌های واقعی، محسوس و قابل لمس نیستند. این ارزها فقط به‌صورت آنلاین قابل تهیه و پرداخت هستند و این امر از طریق کیف‎پول‎های الکترونیکی و شبکه‌های مشخص متصل به اینترنت میسر است.

به‎طور معمول برای انجام تراکنش‎ها نیاز به واسطه‌ای نظیر یک بانک نیست و به همین دلیل تراکنش‎ها سریع و با کارمزدی اندک و یا رایگان صورت میپذیرند. خبر خوب این است که ارزهای دیجیتال با پول دیجیتال مترادف هستند.

به‎طور خلاصه میتوان گفت که توکن‎ها، کوین ها و ارزهای مجازی در زمزه ارزهای دیجیتال قرار میگیرند. ارزهای مجازی هرچند که از نظر تئوریک دیجیتال هستند اما در واقع ماهیتی متفاوت دارند. همانطورکه درسال ۲۰۱۲ بانک مرکزی اروپا برای اولین بار تعریفی برای این اصطلاح ارائه داد، ارز مجازی، پولی دیجیتال است در محیطی غیرقانونی، که بواسطه توسعه دهندگانش صادر و کنترل میشود و برای انجام فرآیندهای پرداخت در میان اعضای یک جامعه مجازی مورد استفاده قرار می‌گیرد.

مثالی اولیه برای ارز مجازی پول مورد استفاده در بازی‌های ویدیویی است که مبتنی بر رمزنگاری نمی‌باشد. آنها معمولاً در محیط بازی مربوطه وجود دارند و برای باز کردن محتوای جوایز مانند امکانات و انیمیشن‎های جدید مورد استفاده قرار میگیرند.

بنابراین برخلاف پول معمولی یا حتی یک ارز دیجیتال خاص، ارزهای مجازی قابلیت صدور توسط بانک‌های مرکزی را ندارند و این امر توجیه کننده‌ی تمایلشان به نوسان است. در نتیجه رمزارزها کاملاً از ارزهای مجازی متفاوتند و نباید با هم اشتباه گرفته شوند، نهایتاً میتوان آنها را در یک دسته کلی تر با نام ارزهای دیجیتال قرار داد.

آیا این تعاریف جهانی هستند و عمومیت دارند؟ باتوجه به اینکه این فضا مدام درحال رشد و تکامل است باید گفت خیر. رمزارزها تا جایی که ما میدانیم ۱۰ سالی است که مورد توجه قرار گرفته‌اند، درحالیکه بسیاری از نهادها تنها ۳ تا ۵ سال است که آنها را مدنظر و توجه قرار داده‌اند، دقیقاً از زمانی که محبوبیت بیتکوین به دلیل رشد چشمگیر قیمتش افزایش یافت.

شایان ذکر است که لیبرای فیسبوک باعث تلاطم بزرگ دیگری در میان ناظران مالی شده است. برخی کشورها درحال حاضر به بررسی ماهیت و چگونگی قانونی شدن لیبرا اقدام نموده‌اند.

بنابراین تعریف رمزارزها بسیار گوناگون و بسته به قلمرویی که میخواهد در آن تعریف شود، متفاوت است. در ایالات متحده آمریکا ۵ سازمان مختلف نظارتی وجود دارد که براساس دیدگاهشان تعاریف متفاوتی از رمزارزها ارائه داده‎اند. به همین نسبت در ژاپن و روسیه هم تعاریف مختلفی برای رمزارزها وجود دارد.

در نهایت باتوجه به اینکه فضای کریپتوها با سرعتی بی‌نظیر درحال رشد و تکامل است، تنظیم کنندگان قوانین نیز عقب مانده‌اند، عاقلانه این است که در نظر داشته باشیم ممکن است در آینده تعاریف جدیدی برای ارزهای دیجیتال مطرح شود که ما را ملزم میکند که درخصوص آنها بروز باشیم.

توکن چیست و چه تفاوتی با کوین دارد؟

توکن چیست و چه تفاوتی با کوین دارد؟

توکن در حقیقت ارز دیجیتالی میباشد که خودش بلاک چین مستقل در اختیار ندارد. اگر این تعریف برای شما نامفهوم میباشد، نگران نشوید و این مطلب را تا انتها بخوانید. طی این مطلب آغاز با بیانی کاملاً صریح توضیح می‌دهیم که فرق میان کوین و توکن در بازار ارزهای دیجیتال چیست و سپس مزیت‌های ساخت یک توکن به‌جای بلاک چین اختصاصی را بررسی خواهیم کرد. علاوه بر این به شیوه ذخیره‌سازی توکن‌ها در کیف پول‌ها خواهیم پرداخت و در انتها با انواع دسته‌بندی توکن‌ها آشنا خواهیم شد.

توکن چیست و چه فرقی با کوین دارد؟

در بازار رمز ارزها، یک «توکن» (Token) ارز دیجیتالی میباشد که بلاک چین مستقل در اختیار ندارد و روی سایرب شبکه ها نظیر اتریوم جابه‌جا میگردد.

لذا در بازار ارزهای دیجیتال اصلی ترین چیزی که یک توکن را با «کوین» (Coin) متمایز میسازد،‌ داشتن یا نداشتن بلاک چین مستقل خواهد بود. بر اساس این تعریف، یک کوین ارز دیجیتالی میباشد که بلاک چین مستقل خود را در اختیار دارد.

بیت کوین، اتریوم، ریپل، لایت کوین، بیت کوین کش، کاردانو و صدها ارز دیجیتال دیگر که بلاک چین‌های مخصوص خود را دارند در دسته‌بندی کوین‌ها جای خواهند گرفت.

از عظیم ترین توکن‌های بازار هم می‌توان به تتر، چین لینک، دای (Dai)، آوی (Aave)، یرن فایننس (Yearn.Finance) و بت (BAT) اشاره نمود.

نکته جالب این است که ۲,۸۰۰ ارز دیجیتال از ۳,۹۰۰ ارز دیجیتالی که در هنگام نگارش این مطلب در صرافی‌ها معامله میگردند، در واقع توکن‌ میباشند و از بلاک چین‌هایی نظیر اتریوم، بایننس چین (Binance Chain)، ایاس، تزوس و … بهره میبرند. نخستین مرجعی که کوین و توکن را از یکدیگر جدا کرد، وب‌سایت کوین مارکت کپ (Coinmarketcap) بود.

جهت اینکه دریابید یک ارز دیجیتال کوین میباشد یا توکن قادر هستید به صفحه اختصاصی آن در وب‌سایت کوین مارکت کپ مراجعه نمایید.

به خاطر داشته باشید که توضیحات فراهم شده درخصوص تفاوت کوین و توکن، مطابق با ذهنیت موجود در بازار بوده. از نگاه کلی و بسیار دیقیق، هر واحد ارزی مستقل در یک شبکه قادر است توکن در نظر گرفته شود. با این تعریف، اتر، ارز دیجیتال بومی شبکه اتریوم هم یک توکن بشمار میرود، ولی در بازار اتر را یک کوین میدانند.

اغلب توکن‌ها در دنیای ارزهای دیجیتال، «توکن‌های کاربردی» میباشند. این توکن‌ها امکان دریافت کاربرد بخصوصی از یک پروژه را ارائه میدهند که فقط در اکوسیستم مربوط به آن قابل ‌استفاده میباشد.

برای نمونه، اگر پروژه‌ای با این هدف فعالیت خود را شروع نماید که بلیت اتوبوس‌های بین ‌شهری را فقط با توکن‌های بخصوصی بتوان خریداری نمود، در این شرایط کاربرد آن توکن فقط جهت خرید بلیت‌ها خواهد بود و نمی‌توان به‌عنوان نمونه از آن جهت خرید غذا از رستوران بهرمند شد. در ادامه مطلب به شکل مفصل درخصوص انواع توکن‌ها حرف خواهیم زد.

ساخت توکن جهت توسعه‌دهندگان بلاک چینی خیلی راحت‌تر از ایجاد یک بلاک چین و شبکه مستقل میباشد و در بیشتر اوقات پروژه‌ها قادر هستند بدون نیاز به هزینه‌های فراوان جهت طراحی یک بلاک چین، ارز دیجیتال خود را فراهم کنند و به اهداف نخستین خود برسند.

پروژه‌هایی که قصد توسعه یک بلاک چین را در سر دارند، اغلب در شروع از یک بلاک چین واسطه جهت خود توکن ایجاد نموده و پیش‌فروش یا همان عرضه اولیه سکه (ICO) برگزار خواهند کرد و در ازای پول ملی یا ارزهای دیجیتال دیگر توکن‌های خود را قبل از راه‌اندازی پروژه به فروش می‌رسانند. ارزش این توکن‌ها رابطه مستقیمی با شرایط پروژه و حرکت آن در راه رسیدن به اهدافش خواهد داشت.

در ضمن، بعضی توکن‌ها بعد از اینکه به اندازه کافی توسعه پیدا کردند، به‌دنبال ساخت بلاک چین اختصاصی خودشان می‌روند و به کوین تبدیل میگردند.

در شرایطی که کوین‌ها هر کدام قادر هستند کیف پول اختصاصی خود را در اختیار داشته باشند، توکن‌ها روی کیف پول‌های بلاک چینِ میزبان ذخیره میگردند. به‌عنوان نمونه، تمام توکن‌های بر پایه اتریوم، روی کیف پول‌ها و آدرس‌های اتریوم ذخیره میگردند، ولی قادر نیستید بیت کوین را روی آدرس اتریوم ذخیره نمایید، چون یک کوین است. در ادامه درخصوص کیف پول‌‌های توکن‌ها بیشتر خواهید خواند.

توکن چیست و چه تفاوتی با کوین دارد؟

توکن‌ها چگونه ساخته می‌شوند؟

روی هر پلتفرم بلاک چینی که از قراردادهای هوشمند و زبان‌های برنامه‌نویسی سطح بالا بهره میبرد، می‌توان توکن بوجود آورد. اتریوم در حال حاضر میزبان بیشتر از ۸۰٪ توکن‌های بازار میباشد و بعد از آن بایننس چین (Binance chain)، ایاس، کازماس، تزوس و ترون در رتبه های بعدی قرار گرفته اند.

به عبارت دیگر، توسعه‌دهندگان جهت ایجاد یک توکن باید با بهره از زبان‌های برنامه‌نویسی و استانداردهای ایجاد توکن که بوسیله تیم یک بلاک چین فراهم میگردد، قرارداد هوشمند توکن خود را ایجاد نمایند و با بهره از ابزارهای موجود، آن در بلاک چین پیاده‌سازی کنند. برای نمونه، زبان برنامه‌نویسی ساخت توکن (قرارداد هوشمند) در اتریوم سالیدیتی میباشد و استاندارد اصلی اتریوم جهت ایجاد توکن ERC-20 است.

ساخت توکن به‌خودیِ خود در کمتر از یک ساعت و با هزینه بسیار اندک (کارمزدهای شبکه) صورت میگیرد، ولی فراموش نکنید صرفاً ساخت یک توکن قادر نیست ارزشمند بودن آن را تضمین نماید.

توکن چیست و چه تفاوتی با کوین دارد؟

متأسفانه آسان‌بودن ساخت توکن‌های بی‌ارزش و فاقد کاربرد، بستری جهت کلاهبرداری هم محیا نموده و بعضی اوقات کلاهبرداران تلاش میکنند توکن‌هایی که هیچ ارزشی ندارند را در مقابل پول‌های حقیقی مبادله نمایند.

جهت اینکه یک توکن قادر باشد ارزش جذب کند و مقبولیت برای خود فراهم کند، باید در یک پروژه کاربردی دخالت داشته باشد و در صرافی‌های معتبر لیست شود که به هیچ وجه کار آسانی نخواهد بود.

بدون اغراق می‌توان گفت بیشتر از ۹۰٪ توکن‌های بازار هدف و کاربرد بخصوصی را دنبال نمیکنند و صرفاً جهت پرکردن جیب توسعه‌دهندگان عرضه گردیده اند.

در سال ۲۰۱۷ که به «جنون ICO‌ها» معروف میباشد، پروژه‌های کلاهبرداری فراوانی با وعده‌های عجیب‌وغریب وارد میدان شدند و هر یک با پیش‌فروش (ICO) توکن‌های خود به سرمایه‌گذاران ناآگاه چند میلیون دلار پول پول بدست آوردند. در سال ۲۰۱۸ با ترکیدن حباب بازار، تمام آن توکن‌ها به دست فراموشی سپرده شدند و هرگز موفق نشدند حتی به قیمت نخستین خود دست پیدا کنند.

چرا توکن؟

صرفه‌جویی در هزینه‌ها و زمان اصلی ترین مزیت‌ ساخت توکن به‌جای یک بلاک چین جداگانه میباشد. اغلب پروژه‌هایی که قصد دارند کار روی شبکه و بلاک چین خود را شروع کند، در آغاز بودجه و سرمایه کافی در دست ندارند و با توجه به گسترش سریع حوزه ارزهای دیجیتال از لحاظ زمان‌بندی هم با مشکلات متعددی مواجه میشوند.

این پروژه‌ها قادر هستنئد در آغاز خیلی سریع توکن خود را روی یک بلاک چین دیگر نظیر اتریوم پیاده‌سازی نمایند و با جذب سرمایه خصوصی یا عمومی و اضافه‌کردن آن به صرافی‌ها، به سرمایه و زمان‌بندی موردنظر خود دست یابند، شبکه اصلی خود را راه‌اندازی نمایند و سپس توکن‌ها را به بلاک چین اختصاصی خودشان بفرستند. برای مثال ،‌ واحدهای ارزی ترون (TRX) در آغاز به شکل توکن اتریومی عرضه شدند و سپس از توسعه بلاک چین ترون، به شبکه اصلی منتقل شدند.

در خیلی از موارد هم اصلاً نیاز به ساخت بلاک چین خصوصی برای یک پروژه حساس نمیباشد و پروژه قادر است از امنیت بالای بلاک چین میزبان بیشترین استفاده را ببرد. به‌عنوان مثال ، پروژه چین لینک اکنون به‌خوبی کار می‌کند و با تیم‌های بزرگی قرارداد همکاری امضا کرده است، ولی توکن بومی آن یعنی لینک (Link) که در زمان نگارش این مطلب از نظر ارزش بازار در رتبه ۵ بازار قرار دارد، روی اتریوم فعالیت می‌کند.

با توجه به حساسیت پروژه چین لینک، تعداد زیاد ماینرهای اتریوم و امنیت بالای این شبکه برای این پروژه اطمینان‌خاطر به همراه می‌آورد. پروژه بزرگ دیگری که از بلاک چین اتریوم بهره می‌برد، تتر است. این فرق توکن و سکه استیبل کوین که برای حفاظت از سرمایه‌گذاران در برابر نوسانات ساخته شده است و قیمت آن با توجه به داشتن پشتوانه دلاری، همیشه یک دلار است، توکن‌های خود (USDT) را روی چندین بلاک چین امن فراهم کرده است و نیازی به ایجاد بلاک چین اختصاصی نمی‌بیند.

کیف پول‌های توکن‌ها

هر توکن می‌تواند روی تمام کیف پول‌ها و آدرس‌های بلاک چین میزبان ذخیره و منتقل شود. برای مثال، یک توکن اتریومی مانند چین لینک یا تتر را می‌توانید روی کیف پول و آدرس‌های اتریوم ذخیره کنید. به‌بیان ساده، با داشتن یک کیف پول و یک آدرس اتریوم می‌توانید تمام توکن‌های مبتنی بر آن را ذخیره کنید. تتر می‌خواهید؟ آدرس کیف پول اتریوم خود را بدهید. چین لینک می‌خواهید؟ بازهم آدرس کیف پول اتریوم خود را بدهید.

توکن چیست و چه تفاوتی با کوین دارد؟

در مورد بلاک چین‌های دیگر مانند ترون، بایننس چین، ایاس، تزوس و … هم به همین صورت توکن‌ها روی کیف پول‌های هر کوین ذخیره می‌شوند. البته در بلاک چین‌های جدید مانند پولکادات، اولنچ و … این امکان وجود دارد که توکن‌ها روی کیف پول‌های اختصاصی با آدرس‌های متفاوت هم ذخیره شوند.

انواع توکن

توکن‌ها را از لحاظ نوع می‌توان به چندین دسته متفاوت تقسیم کرد. طبقه‌بندی توکن‌ها مانند طبقه‌بندی هر چیز دیگری نسبی و وابسته به اشخاص میباشد و هرکس قادر است آنها را از جنبه‌های مختلف تقسیم‌بندی نماید. با این وجود ، در بین اغلب اعضای جامعه ارزهای دیجیتال توکن‌ها در ابتدا به‌ دو دسته کلی مثلی (Fungible) و غیرمثلی (Non-fungible) تقسیم می‌شوند و سپس در هر کدام از این دسته‌ها می‌توان دوباره طبقه‌بندی انجام داد.

تفاوت توکن غیرمثلی و مثلی

قبل از اینکه توضیح بدهیم یک توکن غیرمثلی چیست، لازم است یک قدم عقب‌تر برویم و تفاوت مثلی‌بودن یا تعویض‌پذیر بودن با غیرمثلی بودن یا غیرقابل‌ تعویض بودن را بدانیم.

در اقتصاد، یک کالا (یا پول) در صورتی مثلی یا تعویض‌پذیر (Fungible) تلقی می‌شود که واحدهای آن با یکدیگر قابل‌تعویض باشند و نتوان هیچ‌کدام از آنها را کم‌ارزش‌تر یا با ارزش‌تر از دیگری دانست.

به‌عنوان مثال، بیت کوین، دلار، ریال و به‌طور کلی اسکناس‌ها در دسته دارایی‌های مثلی قرار دارند. یک اسکناس ۱۰,۰۰۰ تومانی نسبت به یک اسکناس ۱۰,۰۰۰ تومانی دیگر از نظر ارزش کاملاً برابر است و هر دو می‌توانند با یکدیگر تعویض شوند و مقدار کالای یکسانی را خریداری کنند. زمانی که یک اسکناس ۱۰,۰۰۰ تومانی به دوست خود قرض می‌دهید، انتظار ندارید که بعداً دقیقاً همان اسکناس را پس بگیرید.

در مقابلِ دارایی‌های مثلی‌،‌ چیزهای غیرمثلی (Non-fungible) قرار دارند که دورتادور ما را فرا گرفته‌اند. به‌طور کلی می‌توان گفت هر چیزی که ابزار مبادله نباشد، غیرمثلی است.

مثلاً لپ‌تاپ شما، تلفن همراه شما و خودروی شما اقلام غیرمثلی هستند. اگر خودروی خود را به دوستتان قرض بدهید تا به مسافرت برود، انتظار دارید دقیقاً همان خودرو را پس بگیرید نه یک خودروی دیگر. برای درک بهتر، بلیط بازی پرسپولیس و استقلال هم غیرمثلی است.

یک نمونه دیگر: تابلوی «مونالیزا»، شاهکار لئوناردو داوینچی، کاملاً غیرمثلی است. آیا کسی می‌تواند این اثر تاریخی را با یک تابلوی معمولی مبادله کند، با این فکر که هر دوی آنها تابلوی نقاشی هستند؟

توکن چیست و چه تفاوتی با کوین دارد؟

حالا به سراغ تعریف توکن غیرمثلی برویم:

یک توکن غیرمثلی یا NFT، یک دارایی دیجیتال است که کمیاب و منحصربه‌فرد بوده و روی بلاک چین ذخیره و جابه‌جا می‌شود. آیتم‌‌های بازی‌های کامپیوتری، اقلام کلکسیونی، آثار هنری دیجیتال، بلیط رویدادهای مختلف، نام‌ دامنه‌ها، یک خانه که به‌صورت توکن درآمده و … در دسته توکن‌های غیرمثلی جای می‌گیرند.

در حال حاضر ۹۹٪ توکن‌های بازار، مانند تتر، چین لینک و … مثلی هستند و همه واحدهای آنها از نظر ارزش مشابه و قابل‌تعویض هستند، اما حوزه NFT روزبه‌روز در حال گسترش است و احتمالاً در آینده توکن‌های غیرمثلی بخش بزرگتری از بازار را به خود اختصاص دهند.

با توجه به این موضوع که هنوز توکن‌های غیرمثلی نتوانسته‌اند بخش قابل‌توجهی از بازار را تصاحب کنند، در ادامه فقط سه مورد از مهم‌ترین انواع توکن‌های مثلی را مرور می‌کنیم.

سه دسته‌بندی اصلی در توکن‌های مثلی عبارت‌اند از:

توکن کاربردی

توکن کاربردی (Utility Token) ارز دیجیتالی است که از آن برای پرداخت هزینه‌ها و خرید کالا و خدمات در یک یا چند پروژه خاص استفاده می‌شود. امروزه اغلب توکن‌های موجود در بازار توکن‌های کاربردی هستند. مثلاً توکن لینک (Link) یک توکن کاربردی است که افراد می‌توانند با آن هزینه خدمات پلتفرم چین لینک را پرداخت کنند.

ارزش این توکن‌ها فقط با عرضه و تقاضا مشخص می‌شود و هیچ پشتوانه‌ای برای آنها تعریف نشده است. همچنین ارزش این توکن‌ها به‌طور مستقیم هیچ ارتباطی با ارزش یا سرمایه‌های شرکت توسعه‌دهنده ندارد.

توکن اوراق بهادار

توکن اوراق بهادار (Security Token) ارز دیجیتالی است که دارنده آن صاحب بخشی از یک دارایی، شرکت یا سود یک فعالیت خاص خواهد بود. به‌عنوان مثال، زمانی که یک خانه یا یک شرکت تبدیل به هزاران توکن شود و مانند سهام میان سرمایه‌گذاران توزیع شود، آن توکن یک توکن اوراق بهادار به شمار می‌رود.

اوراق بهادار به هر دارایی قابل‌‌معامله گفته می‌شود که در نهادهای قانونی ثبت شده باشد و یک سرمایه‌گذار بتواند با داشتن آن در یک فعالیت مالی مشارکت کند. سهام و اوراق قرضه، از مهم‌ترین اوراق بهادار به شمار می‌روند.

اصطلاح توکن اوراق بهادار در سال ۲۰۱۸ بین فعالان مطرح شد، زمانی که برخی از نهادهای قانون‌گذار در سراسر جهان – از جمله کمیسیون بورس آمریکا (SEC) – اعلام کردند برخی از ارزهای دیجیتال در حقیقت اوراق بهادار هستند و باید از نظر قانونی ثبت شوند. اینکه یک توکن اوراق بهادار است یا نه را نهاد قانون‌گذار کشور مشخص می‌کند. مثلاً در آمریکا، کمیسیون بورس آمریکا از طریق آزمایش هاوی مشخص می‌کند که یک دارایی اوراق بهادار است یا خیر. طبق تست هاوی، هر دارایی که شرایط زیر را داشته باشد، اوراق بهادار است:

  • یک سرمایه‌گذاری مالی باشد.
  • در آن انتظار سود تعریف شده باشد.
  • در یک شرکت ثبت شود.
  • این سود باید از فعالیت یک شخص ثالث به دست آید.

مزیت توکن‌های اوراق بهادار نسبت به اوراق بهادار سنتی این است که با استفاده از فناوری بلاک چین، سرمایه‌گذار می‌تواند به‌جای استفاده از کارگزاری‌ها، توکن خود را روی کیف پول شخصی ذخیره کند و در زمان معامله به‌راحتی آن را انتقال دهد. همچنین این نوع توکن در مراجع قانونی ثبت می‌شود و این موضوع ریسک کلاهبرداری را کاهش می‌دهد.

توکن حاکمیتی (گاورننس)

توکن حاکمیتی یا گاورننس (Governance) ارز دیجیتالی است که دارنده آن می‌تواند با آن در تصمیم‌گیری‌ها و رأی‌گیری‌ها برای آینده یک سیستم یا شبکه نقش داشته باشد. به‌عنوان نمونه، توکن یونی سواپ (Uniswap) یک توکن حاکمیتی است که دارنده آن می‌تواند در تصمیم‌گیری‌های مهم فرق توکن و سکه این صرافی غیرمتمرکز حق رأی داشته باشد.

توکن‌های حاکمیتی اغلب اوقات در طبقه توکن‌های کاربردی جای می‌گیرند و این یعنی یک توکن حاکمیتی می‌تواند توکن کاربردی هم باشد.

جمع‌بندی

در این مقاله به هر آنچه که نیاز بود درباره توکن در حوزه ارزهای دیجیتال و تفاوت آن با کوین بدانید اشاره کردیم. تمام مطالب این مقاله را می‌توان در سه پاراگراف زیر خلاصه کرد:

تفاوت‌ کوین‌، توکن‌‌ و ارز مجازی چیست؟

تفاوت‌ کوین‌، توکن‌‌ و ارز مجازی چیست؟

تفاوت‌ فرق توکن و سکه کوین‌، توکن‌‌ و ارز مجازی چیست؟ ارزهای دیجیتال یک نوع ارز دیجیتالی یا مجازی هستند که توسط الگوریتم‌های رمزنگاری پیچیده‌ ساخته شده‌اند و این رمزنگاری باعث امنیت بالا و تغییرناپذیری آنها می‌شود.

بیشتر ارزهای دیجیتال مبتنی بر فناوری بلاکچین هستند که از یک دفترکل توزیع‌شده که توسط شبکه غیرمتمرکز رایانه‌ای اجرا می‌شود، ساخته شده‌اند. با این حال، از نظر فنی تولید ارزهای دیجیتال بدون بلاکچین نیز امکان پذیر است. در فضای فرق توکن و سکه ارزهای دیجیتال پیرامون اصطلاحات «توکن»، «کوین»، «ارز دیجیتال»، و «ارز مجازی» سردرگمی زیادی وجود دارد. در این مقاله از مرکز تحقیقات بلاکچین سعی شده تا تفاوت این مفاهیم شرح داده شود.

تفاوت‌ کوین‌ و توکن‌‌، ارز دیجیتال و ارز مجازی چیست؟

تفاوت توکن، کوین، ارز دیجیتال و ارز مجازی

به طور خلاصه می‌توان گفت بله، وجود دارد. در واقع بین همه این اصطلاحات، تفاوت‌های ریز و درشت زیادی وجود دارد. به عنوان مثال، هنگامی که JPMorgan کوین JPM خود را منتشر کرد، آن را به عنوان «کوین دیجیتال» معرفی کرد، در حالی که Libra Facebook به عنوان رمزارز (CrpytoCurrency) معرفی شد که موجب سخت‌گیری نهادهای نظارتی در سراسر جهان شد.

با این وجود، در حالی که JPM و Libra از نظر طراحی متفاوت هستند، اندیشمندان حوزه سریعاً آنها را به عنوان «رمزارز» رد کردند و به عنوان «پول مجازی» یا « ارز دیجیتال » شناختند، به این دلیل که آنها توسط شرکت‌ها اداره شده و از این رو متمرکز هستند.

متأسفانه، درک این مساله چندان ساده نیست: گرچه تمرکززدایی یک ایدئولوژی اساسی در پشت ارزهای دیجیتال است، اما برخی از آنها تا یک درجه خاص می‌توانند متمرکز باشند.

بنابراین، ارزهای دیجیتال یک ارز دیجیتالی یا مجازی هستند که با یک رمزنگاری قوی ساخته شده‌اند که باعث می‌شود بسیار امن و تغییرناپذیر جلوه کنند. ببیشتر ارزهای دیجیتال مبتنی بر فناوری بلاکچین هستند که از یک دفترکل توزیع‌شده که توسط شبکه غیرمتمرکز رایانه‌ای اجرا می‌شود، ساخته شده‌اند. با این حال، از نظر فنی تولید ارزهای دیجیتال بدون بلاکچین نیز امکان پذیر است.

در واقع، Digicash، یکی از اولین روش‌های پرداخت الکترونیکی ارزهای دیجیتال که در اوایل دهه 1990 منتشر شد، دارای بلاکچین نبود. برای پیچیده‌تر کردن امور، زیر شاخه‌هایی در ارزهای دیجیتالی مرسوم مدرن (مبتنی بر بلاکچین) نیز وجود دارد.

برای مثال NEO یک کوین است، در حالی که (Binance Coin (BNB در واقع یک توکن است. همانطور که ملاحظه میکنید، در فضای ارزهای دیجیتال پیرامون این اصطلاحات، سردرگمی زیادی وجود دارد، و در این مقاله سعی شده است تا این موضوعات روشن شود.

کوین (Coin) چیست؟

 کوین (Coin) چیست؟

کوین‌های دیجیتالی که مبتنی بر بلاکچین خود هستند. بیت‌کوین (BTC)، مونرو (XMR) و اتر (ETH) همگی نمونه‌ای از کوین‌های رمزنگاری شده هستند. حال آنها چه نقاط مشترکی دارند؟

همه آنها در بسترهای مستقل خود وجود دارند: BTC بر روی بلاکچین اصلی بیت‌کوین کار می‌کند، ETH در بلاکچین Ethereum وجود دارد، و XMR در بلاکچین Monero. همچنین همه این کوین‌ها می‌توانند است ارسال، دریافت یا استخراج شوند.

مطابق نام آنها، کوین‌ها دارای ویژگی‌های مشابه پول هستند: آنها قابل افزایش، قابل تقسیم، قابل حمل هستند و عرضه آنها محدود است. بنابراین، به طور معمول، کوین‌های کریپتوکارنسی دقیقاً مانند پول نقد فیزیکی برای پرداخت‌ها مورد استفاده قرار می‌گیرند، در حالی که اتر تمام خصوصیات یک کوین را دارد، فراتر از نقش «پول» خود عمل می‌کند، زیرا در بستر اتریوم برای تسهیل معاملات استفاده می‌شود.

همچنین کوین‌هایی تحت عنوان « آلت‌کوین » وجود دارند که مانند جایگزینی برای بیت‌کوین هستند. بسیاری از آلت‌کوین‌ها یک ورژن جدید از بیت‌کوین هستند و با استفاده از پروتکل منبع باز بیت‌کوین ساخته شده‌اند.

مانند (Litecoin (LTC و (Dogecoin (DOGE. اما ETH و XMR علیرغم اینکه در بلاکچین‌های کاملاً جداگانه ساخته شده‌اند، به عنوان آلت‌کوین یاد می‌شوند. بنابراین هنگام تعریف آلت‌کوین باید این پرسش را مطرح کرد: آیا این یک کوین کریپتوکارنسی است که دارای بلاکچین خاص خود است ولی بیت‌کوین نیست؟ اگر بله، پس یک آلت‌کوین است.

توکن چیست؟

توکن چیست؟

دارایی‌های دیجیتالی که می‌توانند در اکوسیستم یک پروژه خاص استفاده شوند. وجه تمایز اصلی بین کوین‌ها و توکن‌ها این است که کوین‌ها برای کار به یک سیستم عامل بلاکچین دیگر نیاز دارند.

اتریوم رایج‌ترین بستر تولید توکن‌ها است که بیشتر به دلیل ویژگی قراردادهای هوشمند آن مورد استفاده قرار می گیرد. توکن‌های ایجاد شده روی بلاکچین اتریوم به عنوان توکن ‌های ERC-20 شناخته می‌شوند، به عنوان مثال محبوب‌ترین استیبل‌کوین روی این بستر، تتر (USDT) است. البته سیستم‌عامل‌های دیگری برای توکن‌ها مانند NEO یا Waves نیز وجود دارد.

اگرچه می‌توان از توکن‌ها برای پرداخت نیز استفاده کرد اما اهداف توکن‌ها با کوین‌ها نیز متفاوت است. بسیاری از توکن‌ها برای استفاده در برنامه‌های غیرمتمرکز (DApps) و شبکه‌های آنها ایجاد شده‌اند.

با این حال، آنها «توکن‌های ابزاری» نامیده می‌شوند. هدف اصلی آنها این است که به دارنده توکن، دسترسی به پروژه بدهد، مانند توکن BAT .BAT یک توکن ERC-20 است (بستر بلاکچین آن اتریوم است) که برای تقویت فرق توکن و سکه تبلیغات دیجیتالی ساخته شده است. تبلیغ‌کنندگان دیجیتال، تبلیغات را توسط توکن‌های BAT خریداری می‌کنند، که پس از آن بین ناشران و کاربران مرورگر توزیع می‌شود.

علاوه بر این، «توکن‌های امنیتی» وجود دارد که اساساً سرمایه‌گذاری شخص در یک پروژه را نشان می‌دهد. اگرچه این توکن‌ها از استارت‌آپ پروژه ارزش کسب می‌کنند، اما به دارندگان آن توکن حق مالکیت واقعی اعطا نمی‌کنند.

مردم این توکن‌ها را صرفاً با این ایده که ارزش آنها در آینده افزایش خواهد یافت ذخیره میکنند، این چیزی است که کل منطق عرضه اولیه سکه (ICO) را شکل می‌دهد، متأسفانه مردم هنگام خرید این کوین‌ها آنها را توکن‌های ابزاری در نظر میگیرند. به طور معمول، اوراق بهادار تحت نظارت دقیق هستند و سیاستهای (KYC) را دنبال میکنند، که برای بازار ICO این چنین نیست.

تفاوت بین ارزهای مجازی و ارز دیجیتال چیست؟

تفاوت بین ارزهای مجازی و ارز دیجیتال چیست؟

ارز مجازی یک اصطلاح بسیار فرق توکن و سکه انتزاعی است، در حالی که ارز دیجیتال کاملاً ملموس است. در واقع، تمایز بین این دو بسیار ساده‌تر از تفاوت‌ کوین‌ و توکن‌‌ است. «ارز دیجیتال» یک اصطلاح برای توصیف انواع اشکال پول الکترونیکی است، خواه ارز مجازی باشد یا رمزارز (خیر، اینها دقیقاً یکسان نیستند). مفهوم ارزهای دیجیتال برای اولین بار در سال 1983 در یک مقاله تحقیقاتی توسط دیوید چوم معرفی شد، که بعداً آن را در قالب Digicash پیاده‌سازی کرد.

ویژگی ارزهای دیجیتال این است که آنها فقط به صورت دیجیتال یا الکترونیکی وجود دارند و برخلاف اسکناس واقعی دلار یا سکه نامحسوس هستند. آنها فقط می‌توانند از طریق کیف‌پول الکترونیکی یا شبکه‌های تعیین شده به صورت آنلاین پرداخت و هزینه شوند.

به طور معمول، هیچ واسطه‌ای (بدون بانک) وجود ندارد، به همین دلیل معاملات بصورت آنی و با کمترین هزینه انجام می‌شود. خبر خوب: ارزهای دیجیتال و پول دیجیتال یک چیز هستند. بنابراین: کوین، توکن، ارزهای مجازی، همه آنها ارزهای دیجیتالی هستند.

ارزهای مجازی هیولایی متفاوت هستند، حتی اگر در تعریف دیجیتال معرفی شوند. همانطور که اولین بار بانک مرکزی اروپا این اصطلاح را در سال 2012 به کار برد، ارز مجازی «یک پول دیجیتالی در یک محیط غیر نظارت شده است که توسط توسعه‌دهندگان آن صادر و کنترل می‌شود و به عنوان یک روش پرداخت در بین اعضای یک جامعه مجازی خاص استفاده می‌شود.» مثال‌هایی از ارزهای مجازی که مبتنی بر رمزنگاری نیستند، پول‌های موجود در بازی‌های ویدیویی است، مانند توکن‌های World of Warcraft ، کارت‌های نقدی GTA Online یا امتیازات FIFA. این نمونه‌ها معمولاً در اکوسیستم بازی‌های ویدیویی وجود دارد.

بنابراین، بر خلاف پول معمولی، یا حتی ارزهای دیجیتالی خاص، ارزهای مجازی را نمی‌توان توسط بانک مرکزی یا یک نهاد صادر کرد، این امر نوسانات زیاد آنها را توضیح می‌دهد. بنابراین، ارزهای دیجیتال کاملاً مجزا از ارزهای مجازی هستند و نباید با یکدیگر اشتباه گرفته شوند، در حالی که هر دو زیر مجموعه «ارزهای دیجیتال» دسته‌بندی می‌شوند.

آیا این تعاریف همگانی است؟

خیر، چرا که فضا به طور مداوم در حال تحول است. همانطور که می‌دانیم، ارزهای دیجیتال 10 سال است که بوجود آمده‌اند، در حالی که تنها سه تا پنج سال است که سازمان‌های دولتی متوجه آن ها شده‌اند، آن هم زمانی که محبوبیت بیت‌کوین با افزایش قیمت آن به طرز چشمگیری افزایش یافت.

قابل توجه است كه لیبرای فیس‌بوک تحريک عمده‌ای را در بين ناظران مالی ايجاد كرده است: برخي از كشورها هم اكنون در حال تشكيل گروه‌هایی هستند که بفهمند لیبرای فیس‌بوک چه ماهیتی دارد و چگونه می‌توان بر آن نظارت کرد.

بنابراین، تعاریف مربوط به ارزهای دیجیتال در بین حوزه‌های مختلف متفاوت است: فقط در ایالات متحده، پنج نهاد نظارتی مختلف، بسته به تفسیر خود، 5 تعریف متفاوت از ارزهای دیجیتال دارند.

IRS ارزهای رمزنگاری شده و بیشتر ارزهای مجازی دیگر را به عنوان دارایی مشاهده می‌کند، کمیسیون بورس و اوراق بهادار فکر می‌کند که آنها اوراق بهادار هستند، در حالی که شبکه مقابله با جرایم مالی فکر می‌کند ارزهای دیجیتال پول هستند.

علاوه بر این، چارچوب نظارتی ژاپن برای ارزهای دیجیتال، قانون خدمات پرداخت، «پرداخت رمزارزی» را به عنوان یک ارزش دارایی تعریف می‌کند، و رئیس بانک مرکزی روسیه نیز زمانی بیت‌کوین را «جانشین ارز» می نامید.

علاوه بر این، با توجه به اینکه این فضا با سرعت فوق العاده‌ای در حال پیشرفت است، و این که ناظران اکثراً از فناوری عقب مانده‌اند، منطقی است اصطلاحات جدیدی برای ارزهای دیجیتال در آینده ایجاد شود، که به ما آشنایی با اصطلاحات کنونی را گوشزد می‌کند.



اشتراک گذاری

دیدگاه شما

اولین دیدگاه را شما ارسال نمایید.